De tekst voor de catalogus.
Ook te lezen op locatie bij
de installatie.
Ze zijn niet echt. Onze egaalgroene weilanden, de zwartbonte
koeien met supergrote uiers, de regelmatig geplante bomen in
de bossen, de keurig rechte paden in de rietvelden van de
Weerribben...
Onze natuur is door mensen bedacht en gemaakt. Gevormd of
vervormd door exploitatie en efficiency. Dieren en planten die we
lusten of gebruiken, zijn er volop. Maar alles wat ons dwars zit,
heeft het moeilijk of wordt uitgeroeid.
Werd uitgeroeid?
Wie weet. Tot nu toe is het steeds de mens die centraal staat
bij alle ontwikkelingen. De mens kiest. De mens bepaalt. Altijd
de mens. Altijd wij. Zelfs als het uiteindelijke effect niet onze
bedoeling is. En ineens loopt het uit de klauwen en hebben we
het niet meer onder controle. Razendsnel verandert het klimaat.
Wat vertrouwd is verdwijnt; er zijn onverwachte explosies van
nieuw leven en de Weerribben worden overgelaten aan de
nieuwe natuur.
We vluchten. Opgejaagd door grote zwermen hongerige muggen.
Machteloos tegen het riet dat zich wild en woest ontwikkelt. De
mens hervindt zijn kwetsbaarheid en verdwijnt. Een vergeten
uitkijkpost, opgebouwd uit de luie stoelen waarin we ons zo lekker
voelden en dachten de wereld te controleren, is het laatste dat aan
ons herinnert.
« [ T e r u g ]