April
Alles wat in de Weerribben leeft, heeft een partner of is druk bezig er een te veroveren. Kwikstaartjes vliegen aan elkaar vastgeplakt langs, mannetjeszwanen verjagen elkaar met gestrekte hals, kraaien vliegen samen over, eenden duwen elkaar onder water bij een brutale neukpartij en zelfs collega-kunstenaars liggen hand in hand op hun rug van de zon te genieten. Bij een laatste controle van de installatie zie ik dat het zwart ziet van de mieren rond een van de paaltjes. 'Gedver, mieren.' In een reflex trek ik een oude plank weg waar ze uit lijken te komen en zet-em in dezelfde beweging weer terug. Wat maakt het ook uit? Net als mensen, houden mieren het overal uit en komen ze overal voor. De stoelen zijn ontdekt. Jammer dat het geen vogels zijn.

Mei
Overdonderend groen. We staan op de Hoogeweg en kijken van afstand wat de natuur met de stoelen doet. Ze zien er nog ongeschonden uit in het inmiddels groene landschap. Een groep fietsers lacht en wijst; ze stappen af. 'Dat vind ik nou een leuke verrassing, daar wil ik wel een foto van, maak jij die effe?' Een van de mannen pakt het toestel 'Gaan jullie der dan op zitten, of kommie die sloot niet over?' Met z'n allen duiken we de berm in als een automobilist rakelings langs ons rijdt. Hij slingert even, stopt, stoot z'n vrouw naast hem aan, wijst en steekt z'n duim omhoog. Vol gas scheurt hij verder. De groep stapt weer op. Ik maak een foto en schrik op van een sacherijnige stem: 'Is dit hiero de dependance van de vuilstort?' Een man op een racefiets slingert langzaam voorbij. Even treuzelt hij, dan staat hij met kracht op de pedalen en is binnen een paar seconden uit zicht.

Dag van de opening
't Is vroeg. Nog in bed horen we alle mobiele telefoons na elkaar overgaan. Da's iemand die ons dringend nodig heeft. Opening vandaag, en ja hoor. 'Eh, jullie kunstwerk is vannacht wat aangepast door de mensen uit de buurt en ze hebben de krant ook al gebeld en die heeft al foto's gemaakt!' Kunst moet toch discussie oproepen? Da's met de stoelen blijkbaar goed gelukt. Wij vinden het een leuke grap, maar niet op een opening natuurlijk. Dus maken we een paar uur later van alle toegevoegde spullen een opstelling op een eigen plek aan de overkant van de weg.

Avond van de opening
Met zonsondergang gaan we weg van het feest. Nog een keer rijden we langs Uittocht want vanmiddag bij het opruimen van Bavaria, hebben we gezien dat alle leuningen vol vogelpoep zitten. We willen ze zien, die vogels! Als we stoppen is het bijna donker. In de verte klinkt als altijd de koekkoek. We stappen uit. En weer in. Ze zoemen niet, ze zwermen niet, je ziet ze niet, maar ze steken venijnig. Koppig grijp het ik fototoestel en ren naar de plek op de weg waarvandaan we steeds de maandelijkse foto maken. "Bloed" zoemt het door de Weerribben "warm bloed". Achtervolgd door iedere mug uit de verre omtrek ren ik terug naar de auto. Uren laten jeukt het nog overal en tel ik tientallen rode bulten op armen, benen, handen, hoofd, oogleden en oren. Dan 's ochtends zoete wraak als we de voorkant van de auto bekijken. Drie rondjes wasstraat voor alle muggenlijken weer zijn weggespoeld.

Juni
'Ik kan ze niet meer zien' roep ik in de telefoon. 'Zijn ze weg? Dat is dan pas gebeurd, want vorige week stonden ze er nog?' zegt Pat van de organisatie. Misverstand, want ze staan er wel maar je ziet ze bijna niet meer. Alleen wie goed zoekt, ontwaart de stoelen nog. Maaien is de enige conclusie, anders is er over een paar weken helemaal niets meer te zien.

Juni, na het maaien
Hoi Peter en Saskia,
Gistermiddag flink met een zeis tekeer gegaan temidden van wolken mugjes. Pat heeft een strook van ongeveer 12 meter lang en 8 meter breed weggemaaid, zodat er een kijkgat is ontstaan waardoor je de hele breedte van de stoelen kan zien. Het heeft wel iets van een kijkdoos. Jan Spijkerman van SBB was niet erg enthousiast over het maaien, omdat het riet daarna niet meer groeit, maar als we het beperkt zouden houden ging ie toch akkoord, gelukkig.
Groetjes. Karin.

Juli
Het is prachtig hoe riet en gras de stoelen terugveroveren. Maar de groeikracht is zo enorm dat we opnieuw moeten snoeien; de bezoekers klagen dat er 'vanaf de weg niets meer te zien is'. Met een scherpe Praxis-snoeischaar knippen we het riet een eindje terug. Het is heet. Met iedere knip verstoren we muggen en steekvliegen die onmiddelijk aanvallen. Zelfs een teek bijt zich ongemerkt vast. Verderop een woest gesnater als vaderzwaan vindt dat z'n jonge gezin bedreigd wordt en hij uithaalt naar een passerende auto. Een paar wandelaars zien ons zwoegen en steken bemoedigend hun duim omhoog.

Augustus
We blijven ons verbazen over hoe hard alles groeit. De sloten zijn verstopt door riet, kikkerbeet en alg. Ook wat een paar weken terug open water was, ziet er nu ondiep en stoffig uit. Het gras schiet felgroen weer de grond uit, na de eerste maaironde. Heel licht begint het riet een beetje geel te kleuren. Rond de stoelen is er niets veranderd. Standvastig staan ze op hun plek. Onbewogen. Onveranderd.

September
De nazomer duurt en duurt. Zeker wordt het dampig 's avonds maar het riet blijft vrolijk groen. Ongeduldig wachten we op de eerste verkleuring. Of op de eerste sneeuw. Of dat op z'n minst die muggen verdwijnen. Tot die tijd doen we andere dingen. Zoals een nieuw project: het min3.3NAP-polderschaap dat je kunt zien in een vaart in Oostknollendam als onderdeel van een kunstroute door de Schaalsmeerpolder (vlakboven Amsterdam). Kijken?

Oktober
'Het begint nu toch wel wat geler te worden' waarschuwt Pat van de organisatie. We gaan kijken. De slootkanten zijn gemaaid, net als de eerste meter riet. Het mooie weer brengt veel fietsers naar het gebied en we horen de bekende opmerkingen. 'Kijk eens wat een leuke kunst' zegt zij. 'Nee hoor, dat is geen kunst, dat zijn stoelen' bromt hij terug. 'Kunst, kunst, kunst' roept nichtje Metta van twee de passerende fietsers na. 'Vandaag waren er tientallen burgemeesters in het gebied' meldt de boswachter 'en Job Cohen was hier onlangs ook. Allemaal enthousiast.' Mooi zo. Inmiddels is route is verlengd tot begin 2006, zodat we ook het effect van winter, ijs en sneeuw nog kunnen meemaken.

November
Vijf grote zwanen zitten op de weg als ik de novemberfoto's maken wil. Ze doen hun veren. En of ik nou wacht of roep of sis of claxonneer, ze trekken zich er niks van aan. Een busje achter mij knippert met z'n lichten. 'Doorrijden' gebaart de bestuurder en ik rij langzaam tussen de grote witte vogels door. Ze blijven zitten, maar krommen hun nek, zetten hun veren uit en blazen dreigend. Als ik beter kijk, zie ik ze overal. Witte vlekken, tussen het gele riet.

December
Winter verandert. Water wordt trager en lijkt licht bol te staan. Ook in het land lijkt alles dichterbij. De stoelen minder ver van de sloot verwijderd. Scheelt het de helft, een derde? Het lijkt zo. Maar ik tel hetzelfde aantal passen als ik het drassige, licht besneeuwde riet in loop.

Februari
De circel is rond. Het riet is gemaaid en de stoelen staan weer vrij in het land. Met een breekijzer en een moker slaan we de installatie uit elkaar. Een verlaten wespennest in de zitting van een van de stoelen, de vogelstront op alle rugleuningen en leeggepikte zittingen laten zien dat de stoelen door allerlei beesten zijn gebruikt. Toch nog sterk, die stoelen die inmiddels 10 maanden in weer en wind buiten staan. We voeren ze af naar het terrein van Staatsbosbeheer en met een trekker drukken we daar de stoelen in elkaar zodat ze in twee containers passen. Klaar. In het weglopen zie ik een muntje glimmen: een dubbeltje uit 1958.