Het Engelse Veld is een klein natuurgebied.   Bescherming moet natuurlijk. Maar hoe ver   moet dat gaan en kun je wel alles controleren?

Eigenlijk mag er niks. Het is een zorgvuldig geconserveerd natuurgebied(je) dat voor een keer omgetoverd wordt tot beeldentuin. Tot een openbare beeldentuin, want het gebied is omringd door bebouwing het is dag en nacht vrij toegankelijk. 'Doe voorzichtig' zegt de organisator als we gaan opbouwen. 'Niet buiten de paden komen met je auto en niet keren. Want als je krap keert komt er extra druk op de wielen en dan maken je banden de begroeiing kapot.' Hij kijkt ons doordringend aan. 'En de afspraak is dat er geen vreemde elementen het gebied ingebracht worden. Dus er moet plastic op de bodem als jullie zand gaan storten. En denk eraan, wat je uitgraaft aan zand moet je bewaren en als je het kunstwerk opruimt, moet het zand weer op dezelfde plek terugkomen.' Ik kijk inmiddels een beetje wazig, denk ik. Hij geeft me een dreun op m'n schouder. 'Ja jongen, of ik het er mee eens ben, maakt niet uit. Dit zijn de eisen van de terreinbeheerders en ze komen controleren, dus hou je eraan.' Trouw volgens afspraak verzamelen we het zand dat we uitboren om paaltjes te slaan in vier vuilniszakken. De plaggen bewaren we apart. Ondertussen tellen we in een paar uur tijd ruim veertig wandelaars. Vaak met kinderen die zich in de bosjes verstoppen en dansen op het gras. Meer dan zestig rennende, blaffende en gravende honden worden uitgelaten op het veldje. Her en der slingert zwerfafval dat zich vermengt met de uitgedroogde keutels van runderen die hier 's winters grazen. En een dag later als Silo met duin staat en het zand gestort is, beginnen zon en wind hun werk. Het zand wordt langzaam rul en verstuift met ieder zuchtje wind. «  [ T e r u g ]